Pricing for museums

What happens when people don’t choose ‘free culture’? Well, lower ticket prices don’t necessarily lead to more public and at higher prices the public doesn’t spontaneously stay away.

A little knowledge of market mechanisms can do wonders, especially in the business of culture of our regions. A surprising note: money doesn’t matter. For over twenty years, researchers of audience research conclude that the professional status and the income barely play a significant role. Only for the more expensive work, like buying a piano or art, the factor money starts playing a role. For the rest, the influence of the income on cultural participation is not significant – education and cultural input from parents is.

Museums

Cultural economists keep coming back to the same conclusion that culture is a price elastic good. This means that fluctuations in ticket prices have a limited effect on the number of spectators. ^

Overall, the whole cultural world is inelastic. The researchers ascribe the limited effect of prices to the addictive effect of culture. Someone who learned how to enjoy culture, wants to repeat the experience. However, within the cultural field there are differences per artistic disciplines. René Goudriaan (of consultancy Ape) portrayed this in The Netherlands. His findings are consistent with international research.

Remarkable about inelastic artistic disciplines is that the public barely stops coming. Over twenty years the admission prices of museum tickets rose with 4,1 percent per year (after index correction), but the number of visitors remained almost the same.

An organisation that increases its price, can therefore realise higher entrance yields. They do have to consider the pricing of alternatives in the leisure environment, where the public also holds an interest for. If the prices of the alternatives rise, then the visits to culture houses rise to. And vice versa.

Surplus

‘There is a surplus that cultural organisations don’t take’, says Filip Vermeulen. ‘ People can try to take that potential by increasing the price. I strongly believe in the technique of price differentiation. Some audiences are prepared to pay more, so give them better seats, nicer places and organise something extra for them.’

Vermeylen doesn’t favour the free-story of cultural visits. “Even ‘for free’- access doesn’t lead to a substantial change of the audience profile. The Britisch museums have experimented a lot with that without the desired result. The ‘for free-actions’ benefit people who already participate. Actually, such actions are socially unjust., because the less wealthy pay taxes to give the pretty well paid culture lover an advantage.”

‘Only for the youth I would make an exception? This is a target group that is price sensitive, because their budget is limited. As customers of the future, it is useful to invest in them.’

Pricing voor musea

Wat gebeurt er als men niet voor 'gratis cultuur' kiest ? Wel, lagere ticketprijzen leiden niet per se tot meer publiek en bij hogere prijzen blijft het publiek niet spontaan weg….

Bruce Springsteen kondigde vorig najaar een reeks concerten aan in New Jersey. Spontaan begonnen de organisatoren te likkebaarden. Ze berekenden dat ze tien stadions konden doen vollopen. Dat zag de Boss niet zitten: hij was niet in de stemming voor grote winst. Liever speelde hij twee concerten in een intiemere setting, en met ticketprijzen rond de 45 euro.

Toen de tickets op de markt kwamen, waren ze in geen tijd uitverkocht. Het duurde echter niet lang voor ze een tweede leven begonnen op het internet. Daar ontstond een handeltje, waarbij prijzen tot 200 euro geen uitzondering waren.

Mooi geprobeerd dus van Springsteen, maar hij bereikte het tegendeel van wat hij voor ogen had. In plaats van een lage instapdrempel voor iedereen, creëerde hij een barrière waar alleen de meestvermogenden (of de onvoorwaardelijkste fans) overheen geraakten.

Een beetje kennis van marktmechanismen kan dus wonderen doen. En dan vooral in de cultuurbedrijfsvoering van onze regio's, waar het prijsbeleid redelijk vanuit de buik wordt gevoerd. Een verrassende vaststelling: geld doet er niet toe. Al twintig jaar komen onderzoekers bij publieksonderzoek tot de conclusie dat de beroepsstatus en het inkomen amper een rol van betekenis spelen. Alleen voor het duurdere werk, zoals het aankopen van een piano of van beeldende kunst, begint de factor geld te spelen. Voor de rest is de invloed van het inkomen op cultuurdeelname niet significant - wel opleiding en culturele input vanwege de ouders.

Natuurlijk is dat maar de helft van het verhaal. Publieksonderzoek bekijkt alleen wie er al in de zalen zit, naar de musea gaat, en wie boeken en muziek koopt. Dat is de zichtbare kant van de ijsberg. Interessant wordt het om informatie te hebben over wie nog niet meedoet of met mondjesmaat. Kent een cultuurorganisatie zijn/haar beweegredenen, dan kan ze haar (prijs)beleid daarop afstemmen.

Musea

Cultuurhuizen bepalen hun prijzen slechts zeer gedeeltelijk op de reële kostenstructuur. Dat kan ook amper. Het Rotterdamse museum Boijmans-Van Beuningen nam de proef eens op de som. Als het al zijn kosten doorrekende naar de bezoeker, zou die een ticket van 95 euro moeten betalen. Nu kost een entreekaartje tien tot twaalf euro.

'Rond tien euro is een psychologische drempel', zegt Filip Vermeylen, een Belgische cultuureconoom aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. 'Ticketprijzen worden bepaald op basis van de willingness to pay van het publiek. Die kopersbereidheid is relatief. Velen vinden vijftien euro voor een cultuurbeleving te veel, maar betalen met de glimlach vijftig euro voor een dinertje met vrienden. De bereidheid hangt sterk af van de alternatieven: een filmticket zit rond dezelfde prijs. Voorts weet de bezoeker dat zowat alle cultuur bij ons rechtstreeks gesubsidieerd is. Dus wil hij er ook weer niet té veel voor betalen.'

Cultuureconomen komen bij hun onderzoek steeds terug tot de vaststelling dat cultuur een prijsinelastisch goed is. Dat wil zeggen dat de schommelingen in ticketprijzen een beperkt effect hebben op het toeschouwersaantal. Een ander inelastisch product is benzine. Dat ondervonden we recentelijk toen de energieprijzen gingen pieken, en het grootste deel van de automobilisten duchtig verder met de wagen bleef rijden. Elastisch daarentegen, zijn vliegtuigtickets. Stijgen hun prijzen, dan haken consumenten af, of ze nemen hun toevlucht tot alternatieven, zoals een verplaatsing met de wagen.

Globaal genomen is heel de cultuurwereld inelastisch. Dat prijzen een beperkt effect hebben, schrijven onderzoekers toe aan het verslavende effect van cultuur. Wie van cultuur heeft leren genieten, wil die beleving herhalen en heeft daar iets voor over. Nochtans zijn er binnen dat cultuurveld verschillen per kunsttak. Dat heeft René Goudriaan (van het adviesbureau Ape) netjes in beeld gebracht in Nederland. Zijn bevindingen stroken met internationaal onderzoek, zodat ze allicht ook een betrouwbare indicatie opleveren voor ons land.

Bij bezoekers van musea blijkt de ticketprijs er het minst toe te doen (zie tabel 1). De prijselasticiteit bedraagt er amper 0,18. Anders gezegd, als de ticketprijs met 1 procent verhoogt, daalt het museumbezoek met 0,18 procent. Bij theater, dans, orkestconcerten en film ligt dat iets hoger, en bovendien in dezelfde grootteorde. Prijssetting heeft de meeste impact bij opera, waar zich een publieksuitstap van 0,9 procent voordoet.

Opmerkelijk aan inelastische kunsttakken is dat publiek amper afhaakt bij prijsstijging. In de loop van twintig jaar stegen de toegangsprijzen van museumtickets met 4,1 procent per jaar (na indexcorrectie), maar het aantal bezoekers bleef nagenoeg constant (zie tabel 2).

An organisation that increases its price, can therefore realise higher entrance yields. They do have to consider the pricing of alternatives in the leisure environment, where the public also holds an interest for. If the prices of the alternatives rise, then the visits to culture houses rise to. And vice versa.

Goudriaan besluit in zijn rapport: 'Het publiek haakt niet af. Een organisatie die haar prijs verhoogt, kan bijgevolg hogere entreeopbrengsten realiseren. Ze moet wel rekening houden met de prijssetting van alternatieven in de vrijetijdssfeer, waar haar publiek ook interesse voor heeft. Stijgen de prijzen van de alternatieven, dan stijgt het bezoek aan cultuurhuizen. Laten de alternatieven hun prijzen zakken, dan zien de culturele instellingen hun bezoekers dalen.'

Surplus

Culturele organisaties zouden dus meer kunnen vragen voor hun activiteiten, zonder dat het publiek daardoor terugvalt. Even een fictieve rekensom. Stel dat een rockband met faam 45 euro zou vragen voor een ticket, en daarmee vierduizend man bereikt, dan levert dat 180.000 euro op aan entree. Als hij 55 euro zou vragen, dan liep het publiek misschien lichtjes terug (tot 3.500 man, laten we zeggen), maar dan lag de winst wel hoger (192.500 euro). Zelfs al is er minder publiek, toch ligt de recette hoger.

'Er is een surplus dat culturele organisaties laten liggen', zegt Filip Vermeylen. 'Men kan dat potentieel proberen mee te nemen door de prijs te verhogen. Zelf geloof ik sterk in de techniek van prijsdifferentiatie. Sommige publieksgroepen zijn bereid meer te betalen, geef hen dus betere zetels, mooiere plaatsen en organiseer iets extra's voor hen. In de opera past men al vaak met succes zo'n palet van prijsrangen toe.'

Van het gratis-verhaal voor cultuurbezoek is Vermeylen geen voorstander. 'Zelfs gratis toegang leidt niet tot een wezenlijke verandering van de publiekssamenstelling. Daar heeft men in de Britse musea erg mee geëxperimenteerd en het had niet het gewenste effect. De gratis-acties komen meestal mensen ten goede die al participeren. Eigenlijk zijn zo'n acties sociaal onrechtvaardig, want de mindergegoede betaalt mee belastingen om de behoorlijk betaalde cultuurliefhebber een voordeel te geven.'

'Alleen voor jongeren zou ik een uitzondering maken. Zij zijn wel een doelgroep die prijsgevoelig is, omdat hun budget beperkt is. Als klanten van de toekomst is het zinvol in hen te investeren.'

Co-operation between TP and ePP

Transfer pricing (TP) and European Pricing Platform (ePP) are working together as co-operating partners in the future. So if we can support you and your company in determining (ePP) or verifying (TP) of your prices, let us know.

Transfer Pricing is a discussion board in the fields of Global Transfer Pricing and international taxation. Here you will find information as well as support in complying with legal requirements for MNE’s as well as in structuring transactions in a manner to optimize the global tax rate of the group. This forum aims at sharing information and knowledge on Transfer Pricing related issues. Furthermore, this forum should also serve as a common meeting place for global Transfer Pricing consultants to share/obtain new contacts. We also talk about International Payroll and Global Tax in general.

The ePP offers your company to have the right pricing tactics in place to guarantee customer loyalty and deliver sustained margin growth to your business. Enhance your pricing know-how and be successful in it by joining this dynamic and yet resourceful pricing platform.

Be a part and join our communities!

More information: Ulrike Wehlmann www.xing.com / group “Transfer Pricing” or ulrike.wehlmann@googlemail.com

Britt Dejager www.pricingplatform.eu or Britt Dejager@pricingplatform.eu

Large price differences between EU banks

Brussels, Sept. 24th. In Italy you pay 253 euro’s per year to ‘costs’ for an ordinary bank account. In France is that 154 euro’s, in The Netherlands 46 and in Bulgaria 27. Research done by the European Commission von 224 banks in the European Union shows this. The Commission calls these differences “unacceptable”.

The researchers also conclude that the banks are being vague about the costs. According to the European law, banks must be transparent on the costs of standard services like depreciation and money withdrawals. But in 66 percent of the cases, the researchers had to call the banks because websites gave unclear or incomplete information. With one in ten banks there was even nothing on it. And also by telephone the researchers didn’t receive some data. Some banks only gave oral information about rates and refused to put them on paper. The banks that were investigated represent 81 percent of the market.

The researchers also looked at the rates for specialised services like closing a personal loan. Banks in Italy and Spain are by far the most expensive, followed by France and Austria. The cheapest countries are Bulgaria, The Netherlands, Belgium and Portugal. In the cheapest countries, the banks seemed less vague about the costs.

The report shows that 9 percent of the customers changed banks over the last two years. According to European Consumer Organisation BEUC this number would be higher if there were clearer price lists. The BEUC receives many complaints about unclear pricing and calls it “exploitation”. The Commission wants national banking supervisors to ensure that existing consumer rights are better respected.

Brussel, 24 sept. In Italië betaal je 253 euro per jaar aan ‘kosten’ voor een doodgewone bankrekening. In Frankrijk is dat 154 euro, in Nederland 46 en in Bulgarije 27. Dat blijkt uit onderzoek dat de Europese Commissie heeft laten doen onder 224 banken in de Europese Unie. De Commissie noemt de verschillen „onaanvaardbaar”.

W De onderzoekers concluderen ook dat banken vaag doen over de kosten. Volgens de Europese wetgeving moeten banken transparant zijn over de kosten van standaarddienstverlening als afschrijvingen en geldopnames. Maar in 66 procent van de gevallen moesten de onderzoekers banken bellen omdat websites onduidelijke of onvolledige informatie gaven. Bij één op de tien banken stond er zelfs niets op. En ook telefonisch kregen de onderzoekers bepaalde gegevens niet. Sommige banken gaven alleen mondeling informatie over tarieven en weigerden die op papier te zetten. De onderzochte banken vertegenwoordigen 81 procent van de markt.

De onderzoekers bekeken ook tarieven voor gespecialiseerder diensten als het afsluiten van een persoonlijke lening. Banken in Italië en Spanje zijn verreweg het duurst, gevolgd door Frankrijk en Oostenrijk. De goedkoopste landen zijn Bulgarije, Nederland, België en Portugal. In goedkopere landen bleken banken minder vaag over de kosten.

Uit het rapport blijkt dat 9 procent van de klanten de afgelopen twee jaar van bank wisselde. Volgens de Europese consumentenorganisatie BEUC zou dit aantal hoger zijn als er heldere prijslijsten waren. De BEUC krijgt veel klachten over onduidelijke prijsbeleid, en noemt het „uitbuiting”. De Commissie wil nationale banktoezichthouders vragen er op te letten dat bestaande consumentenrechten beter worden nageleefd.

Starbucks’ New Pricing Strategy: The Beginning of the End?

Starbucks recently announced a revamped pricing structure. Prices for many of its popular (read: lower-end) products such as brewed coffees and lattes are headed downwards. A spokesperson claims that this is the first time in Starbucks’ history that prices have been reduced. According to an article written by Claire Cain Miller in the New York Times, the coffee purveyor is also redesigning its menu to feature lower priced brewed coffees, as well as offering promotions on iced drinks. This strategy makes sense: the struggling economy dictates discounts and McDonald’s brewed coffees and lattes are stealing price sensitive customers.

Paradoxically, Starbucks is also increasing the prices of its higher-end more complex drinks including Frappuccinos and caramel macchiatos, of which there is less competition from rivals. In some cases, prices are rising by 30 cents (8%). There is some justification for this price increase. In Starbucks recent quarterly earnings release (third quarter ending June 28), same store sales in the U.S. were down by 6%. Broken down, 4% of this decline was due to fewer transactions (customers defecting to McDonald’s, for instance) and the remaining 2% from a decrease in average value per transaction. Thus, for the most part, customers who continued to patronize Starbucks spent the same amount on each visit.

So why raise prices right now when demand is waning? Some speculate that Starbucks is trying to make the most profit from its devoted customers who are hooked on its products. In other words, its specialty drinks are in the cash cow phase of the Boston Consulting Group’s Growth Share Matrix. For products in this cash cow phase, the general recommendation is to reduce investments and simply harvest profits from current demand. All successful products have their heyday of strong growth and then eventually reach a point where demand remains constant or decreases. After all, remember when CB radios and radar detectors were the rage? When a product reaches the cash cow stage of its lifecycle, the general strategy is to take the money and run. What are the chances that macchiatos will experience a growth surge in the future?

With rivals (including McDonald’s and Dunkin Donuts) stealing share from Starbucks’ lower-end products and concerns about the growth of its highly differentiated premium coffee drinks, what’s the growth driver that justifies Starbucks’ current price to earnings ratio of 59? This high p/e ratio indicates that investors feel the company has higher potential growth opportunities than the average company (in contrast, GE’s p/e ratio is 10.5 and Wal-Mart’s is 15).

A company’s pricing strategy can be a good indicator of its future growth potential

Tour operators go online with flex prices

More and more tour oper ators remove the price annexes from the paper travel guide. With fluid pricing, the right prices are determined online per day. Printed copies are too static and also dated when they come out.

The first tour operator worldwide with flex prices, was Thomas Cook. They launched the movement six months ago. In The Netherlands the OAD is having a test run. “At this time we look at how it runs with the Barcelona guide. We want to see the responses from the retail when they don’t have a paper attachment”, said Louis Frankenhuis, CEO of OAD Group. The expectations are positive. Though it will take ‘getting some used to’, thinks Frankenhuis : “ You break with a century-old phenomenon. The front desk employee at a travel agency likes having something to do. “Even market leader TUI has banned all paper price annexes. They now communicate with minimum and maximum prices in the paper guides. The current overview is online.

Traditional

When OAD announced their plans, there came mixed reactions from the travel agencies. The question is whether travel agencies aren’t afraid that with the online price annex, the consumer will also immediately make a booking online. “We understand the fear, but you still have that risk.

Dated

With an online price annex the travel agency is able to show the most recent prices. “In the previous situation, when the annex was printed, you often had a dated version. That was a static whole. “With fluid pricing the prices are determined per day, based on demand and supply, depending on a favourable or unfavourable procurement. Before there were already summer bookings in January or February. Partly under pressure of the economic conditions, and the online opportunities that the consumer has, that changed. Bookings keep coming in later. The paper price annexes needed more updates per season. Frankenhuis: “The customer books later, based on availability. With paper, this was hard to keep up. In time, the other guides of OAD will also get an online price annex. “But will continue communicating price levels. The print catalogue will get a more magazine-look, rather than a product-price character.

Touroperators gaan online met flexprijzen

Steeds meer touroperators schaffen de prijsbijlagen uit de papieren reisgids af. Met fluid pricing, worden online de juiste prijzen per dag bepaald. Papieren versies zijn te statisch en bovendien gedateerd wanneer ze uitkomen.

De eerste touroperator wereldwijd met flexprijzen, was Thomas Cook. Zij zetten de beweging een half jaar geleden in gang. In Nederland heeft OAD een test lopen. "Op dit moment kijken we hoe dat loopt bij de Barcelona-gids. We willen zien hoe er gereageerd wordt vanuit de retail wanneer ze geen papieren bijlage in de hand hebben", aldus Louis Frankenhuis, CEO van OAD Groep. De verwachtingen zijn positief. Al zal ‘het even wennen zijn', denkt Frankenhuis: "Je breekt met een eeuwenoud fenomeen. De baliemedewerker bij een reisbureau heeft toch graag iets in handen."Ook marktleider TUI heeft alle papieren prijsbijlagen verbannen. Zij communiceren nu met minimale en maximale prijzen in de papieren gidsen. Het actuele overzicht staat online.

Traditioneel

Toen OAD de plannen aankondigde kwamen er vanuit de reisbureaus gemengde reacties. "In die zin zijn we vooruitstrevend bezig in een traditionele omgeving. Ik zie dat onze collega's ook volgen." De vraag is of reisbureaus niet bang zijn dat er met de online prijsbijlage door de consument ook meteen online een boeking wordt gedaan. Hiermee zou de retail overgeslagen worden. "We begrijpen de angst, maar dat risico heb je toch.

Gedateerd

Met een online prijsbijlage is het reisbureau nu wel in staat de meest actuele prijzen te laten zien. "In de situatie hiervoor, had je, wanneer de bijlage was gedrukt, vaak meteen een gedateerde versie in handen. Dat was een statisch geheel." Met fluid pricing worden de prijzen per dag bepaald, op basis van vraag en aanbod, afhankelijk van een gunstige, of ongunstige inkoop. Voorheen waren de zomerboekingen misschien al in januari of februari binnen. Mede onder druk van de economische omstandigheden en de online mogelijkheden die de consument heeft, is dat veranderd. De boekingen komen steeds later binnen. De papieren prijsbijlagen hadden per seizoen meerdere updates nodig. Frankenhuis: "De klant boekt later, op basis van beschikbaarheid. Met papier was dat niet bij te houden." Op termijn zullen ook de andere gidsen van OAD een online prijsbijlage krijgen. "Maar we blijven wel prijsniveaus communiceren. De ‘van en tot-prijs'", laat de CEO weten. Zo krijgt de print cataloog meer een magazine-uitstraling krijgen, in plaats van een product-prijs karakter

Questions about pricing policy mobile navigation

Manufacturers of mobile navigation-applications for the iPhone, such as TomTom, still try different things with the type of pricing policy that they need to implement on the phones. Some count entry prices of a few dollars, others just become popular with prices up to 100 euros.

Since Apple released the new operating system of the iPhone last month, the price of mobile navigation software increased significantly. This is shown by a new report from the Utrecht Start-up Distimo, specialised in mobile analytics.

Vincent Hoogsteder: “The new operation system is like TomTom route planning, ‘turn by turn navigation’”. A number of parties subsequently issued their navigation software. We see that among the producers there is still no clarity about the price model to use. Some sell a total of between 25 and 75 dollars, others just for a few dollars. With the last category you have to pay extra for new cards or monthly subscriptions.

According to Hoogstreder, MobileNavigator Europa seemed to touch a good cord, despite the high price. “ They were in the top 10 of most downloaded applications worldwide, while with a price tag of 100 dollars.

Vraagtekens bij prijsbeleid mobiele navigatie

Fabrikanten van mobiele navigatie-applicaties voor de iPhone, zoals TomTom, stoeien nog met het type prijsbeleid dat ze op telefoons moeten voeren. Sommige rekenen instapprijsjes van een paar dollar, anderen worden juist populair met prijzen tot 100 euro.

Sinds Apple vorige maand het nieuwe besturingssysteem van de iPhone uitbracht is het prijspeil van mobiele navigatiesofware aanmerkelijk gestegen. Dat toont een nieuwe rapportage van de Utrechtse start-up Distimo, gespecialiseerd in mobiele analytics, aan.

Vincent Hoogsteder: “Het nieuwe besturingssysteem staat TomTom-achtige routeplanning toe, ‘turn by turn navigation’”. Een aantal partijen bracht vervolgens zijn navigatiesoftware uit. We zien dat er onder de producenten nog geen duidelijkheid is over het te gebruiken prijsmodel. Sommigen verkopen een totaalpakket voor tussen de 25 en 75 dollar, anderen juist voor een paar dollar. Bij die laatste categorie moet je extra betalen voor nieuwe kaarten of voor maandabonnementen”.

MobileNavigator Europe bleek, volgens Hoogsteder, ondanks de hoge prijs een goede snaar te raken. “Die stond met een prijskaartje van 100 dollar toch een tijdje in de top 10 van meest gedownloade applicaties wereldwijd”.

Internet service providers want to get rid of Flat Fees

Many ISP’s in the U.S. complain about the fact that their flat-fee subscriptions no longer cover costs as a result of the intensive use by subscribers. The non-illegal downloading is being held responsible, so including video sites like YouTube and the various providers of catch-up TV (Broadcast Missed, iPlayer, etc.). The new bill, the Broadband Internet Fairness Act of Senator Eric Massa, means that subscriptions that contain a use-element (with a cap) are actually cost-based. Large ISP’s, from 2 million subscribers, are, if the law is adopted, at this point being monitored by the FTC (competition authority) and the FCC (Telecom regulator).

In the U.S., it’s especially Time Warner Cable and AT&T that continue to fight for for subscriptions with a strict fair-use policy applies. Internet ‘outside the bundle’ could therefore become very costly.

The problem with ‘throttling’ is that it is highly questionable whether the costs increased this much because of the popularity of video sites. Network operators have the possibility to reduce the costs of backhaul drastically, both by more efficient technology (transition to a different transmission standard than STM, such as Gig-E) and good peering-agreements (exchange of traffic). In addition, the price of routers decreases steadily.

Therefore it looks like the ISP’s are simply out to raise their margins. The broadband market becomes saturated and there is no pricing power due to the high competition. They hardly have possibilities to impose a tax on content-providers (such as the BBC and Google), because those parties have already paid to place their content in the ‘cloud’.

Another reason for ISP’s to frustrate video-traffic may be that the iPlayer, YouTube and other over-the-top (OTT) providers are increasingly seen as a competitor of its own video services. Time Warner Cable is on the first and foremost a cable company and AT&T and BT offer IPTV.

ISP’s are not expected to enjoy closing illegal downloaders. It’s a large and lucrative customer group. It is hoped that users of illegal video content don’t want to frustrate either.

Internet service providers willen af van flat fees

Veel ISP’s in de VS beklagen zich over het feit dat hun flat-fee abonnementen niet meer kostendekkend zouden zijn als gevolg van het intensieve gebruik door abonnees. Het niet illegaal downloaden wordt verantwoordelijk gesteld, dus oa videosites zoals YouTube en de verschillende aanbieders van catch-up tv (Uitzendinggemist, iPlayer, etc.). Het nieuwe wetsvoorstel, de Broadband Internet Fairnesss Act van senator Eric Massa, houdt in dat abonnementen die een gebruikselement bevatten (met een cap) daadwerkelijk op kosten gebaseerd zijn. Grote ISP’s, vanaf 2 miljoen abonnees, worden, als de wet aangenomen wordt, op dit punt in de gaten gehouden door de FTC (concurrentie autoriteit) en de FCC (telecom toezichthouder).

In de VS zijn het met name Time Warner Cable en AT&T die zich sterk maken voor abonnementen waarbij een strikte fair-use policy geldt. Internetten ‘buiten de bundel’ kan daardoor zeer kostbaar worden. Een variant op deze trend dook recent op in Groot-Brittannie, toen bleek dat BT houders van een bepaald abonnement (8 Mbps) ’s avonds afknijpt (naar 896 kbps). Zelf zegt BT dat het de kosten van overmatig video-gebruik, zoals de populaire iPlayer van de BBC, wil verhalen op de leveranciers van de content. In afwachting daarvan knijpt BT dus nu abonnees af. Het probleem met afknijpen (‘throttling’) is dat het zeer de vraag is of de kosten door de populariteit van video sites wel zo hard gestegen zijn. Netwerkbedrijven hebben de mogelijkheid om de kosten van backhaul drastisch te verlagen, zowel door efficientere technologie (overgang naar een andere transmissiestandaard dan STM, zoals Gig-E) als door goede peering-overeenkomsten (uitwisselen van verkeer).

Daarnaast daalt de prijs van routers gestaag. Vanuit de overheid gezien is het ook zeer de vraag of het gebruik van een breedbandinternetverbinding op enigerlei wijze ontmoedigd moet worden. Zuinig zijn met water, gas of elektriciteit kan eenvoudig worden verdedigd, maar ‘gebruik’ van bits (breedband) moet eerder worden aangemoedigd. Breedband, zo blijkt immers uit een groeiend aantal studies, is goed voor de economie, de sociale cohesie en het milieu. In de woorden van Eric Massa, de man van het Amerikaanse wetsvoorstel: “volume-based pricing is detrimental to our economy”.

Het ziet er dan ook naar uit de ISP’s gewoonweg uit zijn op het verhogen van hun marges. De breedbandmarkt raakt verzadigd en van enige pricing power is door de hoge concurrentie geen sprake. Ook hebben zij nauwelijks mogelijkheden om content-aanbieders (zoals de BBC en Google) een heffing op te leggen, want die partijen betalen er al voor om hun content in de ‘cloud’ te plaatsen. Bovendien heeft de wens om content-aanbieders te belasten een conceptueel bezwaar. Het is alsof je Philips, als maker van consumentenelektronica, vraagt om te delen in de kosten van het elektriciteitsnetwerk.

Een andere reden voor ISP’s om videoverkeer te frustreren is mogelijk dat de iPlayer, YouTube en andere over-the-top (OTT) aanbieders steeds meer als concurrent gezien worden van de eigen videodiensten. Time Warner Cable is ten slotte op de eerste plaats een kabelbedrijf en AT&T en BT bieden IPTV aan. Van ISP’s hoeft niet verwacht te worden dat zij illegale downloaders graag zullen afsluiten. Het gaat hier immers om een grote en lucratieve klantengroep. Het is te hopen dat zij gebruikers van legale videocontent evenmin willen frustreren.

Variable ITunes pricing policy increases the margins (for now)

Since April 2009 Apple applies different prices for songs in the ITunes music stores. According to many music lovers it concerns a disguised price increase and they are somewhat right about that.. However the music labels benefit financially from this new policy.

The ITunes know three types of price tags now, for older music from the catalogue (69 cents), for newer songs that aren’t big hits (99 cents) and for the current hits ($ 1,29). Before April all songs had the same price tag of 99 cents.

An analysis of Nielsen SoundScan data by music magazine Billboard shows that although the sale of songs show a decline, the higher prices still ensure a higher income. As long as the sales numbers don’t decline for more than 29 percent, the record labels will receive more revenue from the $ 1,29 songs.

iTunes variabel prijsbeleid verhoogt (voorlopig) de marges

Sinds april 2009 hanteert Apple verschillende prijzen voor nummers in haar iTunes muziekwinkel. Volgens veel muziekliefhebbers betreft het een verkapte prijsverhoging en daar hebben ze wel een beetje gelijk in. Toch spinnen de muzieklabels garen bij het nieuwe beleid.

De iTunes kennen nu drie soorten prijskaartjes, voor oudere muziek uit de catalogus (69 cent), voor nieuwere muziek die geen grote hits vormen (99 cent) en voor huidige hits ($1,29). Voor april droegen alle nummers hetzelfde prijskaartje van 99 cent. Het merendeel van de iTunes nummers wordt nu onder de noemer hit geschaard, waardoor de prijzen gemiddeld gestegen zijn.

Een analyse van Nielsen SoundScan data door muziekvakblad Billboard wijst uit dat hoewel de verkoop van nummers een daling laat zien, de hogere prijzen toch voor hogere inkomsten zorgen. Zolang als de verkoopcijfers niet meer dan 29 procent afnemen, ontvangen de platenlabels meer inkomsten van de $1,29 nummers.

Guaranteed lowest possible price at Shell stations in Zeeland and Noord-Brabant

In June ‘Zeeuwen’ and ‘Brabanders’ can refuel guaranteed for the lowest price. Detouring for kilometres for a fraction of cheaper fuel is not necessary anymore, thanks to an action by Shell in Noord-Brabant en Zeeland where consumers can recover the difference in price if they can refuel cheaper with the competitor. The action runs, after successful initiatives elsewhere in the country, from June 8th until 21st in almost all large, manned Shell service stations in Zeeland and Noord-Brabant.

Zeeuwen en Brabanders kunnen in juni gegarandeerd voor de laagste prijs tanken. Kilometers omrijden voor een fractie goedkopere brandstof hoeft niet meer dankzij een actie van Shell in Noord-Brabant en Zeeland waarbij consumenten het prijsverschil terugkrijgen als ze bij de concurrent goedkoper kunnen tanken. De actie loopt, na succesvolle initiatieven elders in het land, van 8 tot 21 juni bij vrijwel alle grote, bemande Shell tankstations in Zeeland en Noord-Brabant.

Dagelijks checken 300 Shell-medewerkers in het hele land de prijzen bij andere benzinestations in de directe omgeving, op basis waarvan indien nodig de pompprijs wordt aangepast. Dat brandstofprijzen belangrijk zijn voor automobilisten blijkt uit het feit dat zij deze minstens zo fanatiek vergelijken. Shell erkent dit en roept consumenten in steden zoals Goes, Breda, Eindhoven, ’s-Hertogenbosch, Roosendaal en Tilburg op om, net als zijzelf, de prijzen van de concur¬rentie in de gaten te houden. Wanneer blijkt dat de prijs bij soortgelijke, bemande stations binnen de gemeentegrenzen2 lager is, dan krijgt de consument het verschil terug. Bovendien wordt de prijs verlaagd tot het niveau van de concurrent. Dit geldt voor de producten FuelSave Euro 95, Diesel en LPG.

Tijdelijke actie, blijvend laag. Eind 2008 liep het eerste ‘Elders Goedkoper? Verschil Terug!’-initiatief in Nijmegen en omgeving. “Consumenten reageerden positief en het besef dat Shell niet duurder is dan de concurrent, is gegroeid,” aldus Robin Bressers, Fuels Pricing Manager Benelux bij Shell. “Er wordt nu tijdelijk extra aandacht besteed aan het scherpe prijsbeleid dat Shell altijd heeft gehanteerd en ook in de toekomst zal blijven hanteren.”

Bulmers pays price for being marketed as a premium brand

PRICE DEFLATION is taking its toll on some brands that, not so long ago, charged premium prices with little consumer resistance, writes SIOBHÁN O'CONNELL from the Irish times. Now the game has changed, with consumers demanding better value. According to the Central Statistics Office (CSO), the consumer price index plunged by 4.7 per cent in the year to May, though not everyone has been cutting prices. p> The average price of a soft drink is 2 per cent less than a year ago, but the price of beer is 4.5 per cent higher, while in the CSO’s wine and cider category prices are 2.6 per cent higher. Some of this is down to tax increases but it is also the case that drinks companies and publicans have become used to regularly jacking up their prices. Drinkers are fed up with the bilking, so much so that the latest data shows that sales volumes in bars have plummeted by 9.4 per cent in the past year.

The first big brand to respond to this alarming trend is Bulmers cider, which recently announced a 10 per cent reduction in the price of its pint bottle product sold in pubs. The price cut marks a shift in strategy by the owner of Bulmers, CC Group, which is under new management. A few years ago, Bulmers was the poster story for how a cheap and cheerful brand could be transformed by nice packaging and a lot of advertising. Under Maurice Pratt, CC secured a premium price for Bulmers, sank some of the enormous profits into television advertising and delivered a huge surplus for shareholders. But over the past year, sales of bottled drinks have fallen by 5 per cent and, in that category, Bulmers has been losing market share.

The marketing challenge for CC is to square the circle of promoting a price cut for a premium brand while still trying to maintain the premium values of the brand. Michael Merrins, commercial managing director at Bulmers, says moving away from the premium pricing strategy “was a very big decision”.

“During the height of the Celtic Tiger, most people didn’t even look at their receipts,” he says. “Now there is a greater awareness of price and, in a lot of pubs, a pint bottle of Bulmers costs more than a fiver. In all our research over the last five years about what’s good and bad about our product, price was never an issue. But it is now, as it is for everybody. There is a demand from consumers to cut prices. The negativity around price is very apparent.” He adds: “We would like to think this price reduction will bring the cost of the pint bottle below a fiver. We will still only be in line with other premium brands but not as expensive as we were.”

Though Bulmers has cut its wholesale price to publicans by 10 per cent, there is no guarantee that pub owners will pass on all the savings to drinkers. Part of the aim of the advertising announcing the price cut is to ensure pub customers know about it. CC has also been rolling out Bulmers Pear, which is eating up most of the advertising budget at the expense of the cider product. Merrins admits Bulmers cider drinkers have been migrating to the pear beverage, but says sales of the latter are exceeding expectations.

Bron: Irishtimes.com